Nieustannie szukam swojej przyszłości, nad chmurami czarnych morderców.
Znudzona, nie zrozumiana. Znienawidzona i ukochana, ale już nie zabłąkana.
Szukająca szczęścia na własną rękę i pełen etat. Nie słucham porad, wrogowi
wybucham śmiechem w twarz. Kreatywna, ambitna, typowo nie typowa.
Indywidualistka z marchewką zamiast mózgu, słuchawkami zamiast uszu,
aparatami zmiast oczu. Zgubiona w labiryncie przeznaczenia, niebanalnie
banalnego dowcipu, który zatrzymał się na końcu jego języka. A ty mnie
nienawidzisz, nie tolerujesz, nie szanujesz, nie akceptujesz, bo nie pojmujesz
tego ogniska we mnie, które nie ugaszone płonie. Psychicznie odłączona od
cholernej fizyczności. Liczę spadające krople deszczu na mój nos. I siedzę teraz i
piszę, a na zegarze czwarta nad ranem. Nienawidzę wskazówek. Każda zadaje
ból. Szybka, miła śmierć, podczas tracenia czasu nad kartką , trzecią już z kolej.
Zaczyna się dzień. Nie dobrze. Wracam w ciemność. Słońce boli.